บทที่ 202 ยังไม่จากไปก็คิดถึงแล้ว

บางทีอาจจะเป็นเพราะคำพูดของฉันทำให้เขาเกิดความมั่นใจ ชายหนุ่มลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า “ตกลง”

คำๆนี้ ถือว่าเป็นความเมตตาต่อฉันอย่างที่สุดแล้ว

ฉันมองชายหนุ่มขึ้นไปเก็บของที่ชั้นบน จึงตามขึ้นไป

เห็นเขาหยิบเสื้อเชิ้ตและเนคไทออกมา จึงเอ่ยปากว่า

บทที่ 203 สัญญากับฉันนะ ว่าจะอยู่กับฉันไม่จากไปไหนตลอดไป

อย่างไรก็ตามพอเธอมองเห็นดนุนัยสีหน้าก็กลับมาคืนมา เธอเดินไปด้านหน้าและพูดด้วยดีว่า “ประธานกับนายหญิงคะ ฉันช่วยไปเปลี่ยนบัตรโดยสารให้นะคะ”

“พวกเราไปกันเองเถอะ”

ดนุนัยพูดจบก็พาฉันเดินออกไป

อแมนด้าได้รับความเย็นชา แม้จะไม่พอใ

บทที่ 204ฉันเสพติดเธอ

ฉันรู้สึกอบอุ่นในหัวใจ และรู้ว่าเขาคิดเพื่อฉันจริงๆ ถ้าหากฉันต้องการไปร่วมงาน ก็จะเตรียมชุดไว้สำหรับฉัน

แต่ถ้าไม่ต้องการไป ก็ไม่เป็นไร

"ขอบคุณค่ะ แต่ว่า ฉันคงไม่ไปหรอกค่ะ" ฉันซาบซึ้งใจที่เขาคิดถึงฉัน แต่ฉันก็ไม่อยากที่จะรบกวนเขา

พนักงานบริการออกจากห้องหล