บทที่ 201 ฉันมีหุ้นของตระกูลจันทร์อยู่ในมือ 51%

ฉันหยุดนิ่งมองดนุนัย ไม่รู้ว่าเขากังวลใจอะไรอยู่

ดนุนัยลากฉันเข้าไปในรถอย่างรุนแรง หลังจากนั่งในรถแล้วก็จุดบุหรี่ สูบอย่างแรงสองครั้งแล้วถึงพูดว่า “ฉันเคยเห็นเธอร้องไห้น้อยครั้งมาก แต่ฉันก็เห็นเธอร้องไห้ให้นภทีป์ ถ้าหากวันหน

บทที่ 202 ยังไม่จากไปก็คิดถึงแล้ว

บางทีอาจจะเป็นเพราะคำพูดของฉันทำให้เขาเกิดความมั่นใจ ชายหนุ่มลังเลเล็กน้อยก่อนจะพยักหน้า “ตกลง”

คำๆนี้ ถือว่าเป็นความเมตตาต่อฉันอย่างที่สุดแล้ว

ฉันมองชายหนุ่มขึ้นไปเก็บของที่ชั้นบน จึงตามขึ้นไป

เห็นเขาหยิบเสื้อเชิ้ตและเนคไทออกมา จึงเอ่ยปากว่า

บทที่ 203 สัญญากับฉันนะ ว่าจะอยู่กับฉันไม่จากไปไหนตลอดไป

อย่างไรก็ตามพอเธอมองเห็นดนุนัยสีหน้าก็กลับมาคืนมา เธอเดินไปด้านหน้าและพูดด้วยดีว่า “ประธานกับนายหญิงคะ ฉันช่วยไปเปลี่ยนบัตรโดยสารให้นะคะ”

“พวกเราไปกันเองเถอะ”

ดนุนัยพูดจบก็พาฉันเดินออกไป

อแมนด้าได้รับความเย็นชา แม้จะไม่พอใ