บทที่ 193เธอเป็นคนที่สองซึ่งได้กินกับข้าวฝีมือผม

ที่นี่เป็นตำบลริมทะเลแห่ง ๑เราขี่จักรยานเพียง ๑๐ นาทีก็ถึงชายหาดทะเลแล้ว เขาพาฉันไปกินอาหารเช้าที่ร้านดูเก่าแก่มากร้าน ๑ เราได้ทานอาหารเช้าที่นั่น นั่งที่ร้านก็สามารถมองเห็นเส้นฝั่งทะเลได้

ฉันอาจจะบ้าแล้ว แม้แต่มองเห็นทะเล ฉันก็นึกถึงดนุน

บทที่ 194ก็เพราะเช่นนี้ ฉันจึงอิจฉาจนบ้า

จะกลับหรือไม่

ฉันรู้สึกลังเล ไม่รู้ว่าทำไม ฉันเริ่มหลงไหลในชีวิตปัจจุบัน ความธรรมดา ความสวยงามเช่นนี้

เมื่อสองสามก่อนฉันยังไปสื่อถามงานที่ตำบลนี้

ที่นี่เงินเดือนของพนักงานรับใช้ธรรมดาแค่มี ๓๐๐๐ หยวน(เงินท้องถิ่นนั้น) แต่เนื่องจากราค

บทที่ 195 อยากให้ผมมีวันที่เรียกเธอ "อา" หรือ

��งอย่างนั้นก็ตาม ฉันเองก็มีความรู้ตัวอยู่

ดนุนัยในฐานะที่เป็นผู้จัดการ ใหญ่ของบริษัทนภากรุ๊ปจำกัด แม้ว่าเขาจะอนุญาตคนอื่นย่อมไม่ให้ความอนุญาตแน่นอน

นอกจากคนอื่นไม่รู้วา่มีคนคนหนึ่งอย่างฉันอยู่ข้าง ๆ คุณนัย พอได้รู้ฉันก็จะถูก ตำหนิอ