บทที่ 194ก็เพราะเช่นนี้ ฉันจึงอิจฉาจนบ้า

จะกลับหรือไม่

ฉันรู้สึกลังเล ไม่รู้ว่าทำไม ฉันเริ่มหลงไหลในชีวิตปัจจุบัน ความธรรมดา ความสวยงามเช่นนี้

เมื่อสองสามก่อนฉันยังไปสื่อถามงานที่ตำบลนี้

ที่นี่เงินเดือนของพนักงานรับใช้ธรรมดาแค่มี ๓๐๐๐ หยวน(เงินท้องถิ่นนั้น) แต่เนื่องจากราค

บทที่ 195 อยากให้ผมมีวันที่เรียกเธอ "อา" หรือ

��งอย่างนั้นก็ตาม ฉันเองก็มีความรู้ตัวอยู่

ดนุนัยในฐานะที่เป็นผู้จัดการ ใหญ่ของบริษัทนภากรุ๊ปจำกัด แม้ว่าเขาจะอนุญาตคนอื่นย่อมไม่ให้ความอนุญาตแน่นอน

นอกจากคนอื่นไม่รู้วา่มีคนคนหนึ่งอย่างฉันอยู่ข้าง ๆ คุณนัย พอได้รู้ฉันก็จะถูก ตำหนิอ

บทที่196 เขาเคยช่วยชีวิตฉันไว้ตอนฉันอายุ 14ปี

ตอนนี้วีวี่รู้แล้วว่าฉันเป็นใคร และก็รู้ตัวแล้วว่าตัวเขาก็ทำเกินไป

เรื่องมันมาจนถึงตอนนี้แล้ว เรื่องอะไรฉันจะปล่อยเธอไปง่ายๆ

ฉันเดินเขาไปจับวีวี่อย่างดื้อๆ ในขณะที่มืออีกข้างก็หยิบกระเป๋าที่วางอยู่บนโต๊ะ กวาดสายตามองผ่านดนุนัยและวีวี่ “ถ้