ตอน 192
ประธานหัวใจเต้นแรง
บทที่ 193
เธอเป็นคนที่สองซึ่งได้กินกับข้าวฝีมือผม
ที่นี่เป็นตำบลริมทะเลแห่ง ๑เราขี่จักรยานเพียง ๑๐ นาทีก็ถึงชายหาดทะเลแล้ว เขาพาฉันไปกินอาหารเช้าที่ร้านดูเก่าแก่มากร้าน ๑ เราได้ทานอาหารเช้าที่นั่น นั่งที่ร้านก็สามารถมองเห็นเส้นฝั่งทะเลได้
ฉันอาจจะบ้าแล้ว แม้แต่มองเห็นทะเล ฉันก็นึกถึงดน
ตอน 193
บทที่ 194
ก็เพราะเช่นนี้ ฉันจึงอิจฉาจนบ้า
จะกลับหรือไม่
ฉันรู้สึกลังเล ไม่รู้ว่าทำไม ฉันเริ่มหลงไหลในชีวิตปัจจุบัน ความธรรมดา ความสวยงามเช่นนี้
เมื่อสองสามก่อนฉันยังไปสื่อถามงานที่ตำบลนี้
ที่นี่เงินเดือนของพนักงานรับใช้ธรรมดาแค่มี ๓๐๐๐ หยวน(เงินท้องถิ่นนั้น) แต่เนื่องจากร
ตอน 194
บทที่ 195
อยากให้ผมมีวันที่เรียกเธอ "อา" หรือ
��งอย่างนั้นก็ตาม ฉันเองก็มีความรู้ตัวอยู่
ดนุนัยในฐานะที่เป็นผู้จัดการ ใหญ่ของบริษัทนภากรุ๊ปจำกัด แม้ว่าเขาจะอนุญาตคนอื่นย่อมไม่ให้ความอนุญาตแน่นอน
นอกจากคนอื่นไม่รู้วา่มีคนคนหนึ่งอย่างฉันอยู่ข้าง ๆ คุณนัย พอได้รู้ฉันก็จะถูก ตำหน