บทที่192 ดนุนัย! ฉันควรจะทำยังไงกับคุณดี

“ต่อไปคุณอยู่ที่นี้ผมอยู่ห้องข้างๆ”

คุณจรณ์ลงจากรถแล้วเดินตามหลังฉันมา.

“ ห้องข้างๆ?”ฉันมองไปยังห้องข้างๆ มันเหมือนกับห้องนี้เลย.

“แต่ว่าด้านในไม่มีอะไรเลย”

คุณจรณ์ยื่นกระเป่าใบเล็กให้ฉัน.

“ในนี้มีพาสพอร์ของคุณ เ

บทที่ 193เธอเป็นคนที่สองซึ่งได้กินกับข้าวฝีมือผม

ที่นี่เป็นตำบลริมทะเลแห่ง ๑เราขี่จักรยานเพียง ๑๐ นาทีก็ถึงชายหาดทะเลแล้ว เขาพาฉันไปกินอาหารเช้าที่ร้านดูเก่าแก่มากร้าน ๑ เราได้ทานอาหารเช้าที่นั่น นั่งที่ร้านก็สามารถมองเห็นเส้นฝั่งทะเลได้

ฉันอาจจะบ้าแล้ว แม้แต่มองเห็นทะเล ฉันก็นึกถึงดนุน

บทที่ 194ก็เพราะเช่นนี้ ฉันจึงอิจฉาจนบ้า

จะกลับหรือไม่

ฉันรู้สึกลังเล ไม่รู้ว่าทำไม ฉันเริ่มหลงไหลในชีวิตปัจจุบัน ความธรรมดา ความสวยงามเช่นนี้

เมื่อสองสามก่อนฉันยังไปสื่อถามงานที่ตำบลนี้

ที่นี่เงินเดือนของพนักงานรับใช้ธรรมดาแค่มี ๓๐๐๐ หยวน(เงินท้องถิ่นนั้น) แต่เนื่องจากราค