บทที่ 191 ฉันจากเขาไปแล้วจริงๆ

“อะไรน่ะ？”

ฉันอึ้งไปเลย

เขาต้องการพาฉันไปด้วย？

“ดึกขนาดนี้แล้ว จะไปไหน” ฉันแกล้งทำเป็นไม่รู้ แกล้งสับสนถามเขา

ดนุนัย ปิดตาลงเล็กน้อย แล้วพูดประโยคนึงว่า “เป็นวันเกิดของคุณปู่ฉัน ฉันจำเป็นต้องไป แต่ฉันจะไม่ปล่อยให้คุณอยู่บ้านคนเดียว ดังนั้

บทที่192 ดนุนัย! ฉันควรจะทำยังไงกับคุณดี

“ต่อไปคุณอยู่ที่นี้ผมอยู่ห้องข้างๆ”

คุณจรณ์ลงจากรถแล้วเดินตามหลังฉันมา.

“ ห้องข้างๆ?”ฉันมองไปยังห้องข้างๆ มันเหมือนกับห้องนี้เลย.

“แต่ว่าด้านในไม่มีอะไรเลย”

คุณจรณ์ยื่นกระเป่าใบเล็กให้ฉัน.

“ในนี้มีพาสพอร์ของคุณ เ

บทที่ 193เธอเป็นคนที่สองซึ่งได้กินกับข้าวฝีมือผม

ที่นี่เป็นตำบลริมทะเลแห่ง ๑เราขี่จักรยานเพียง ๑๐ นาทีก็ถึงชายหาดทะเลแล้ว เขาพาฉันไปกินอาหารเช้าที่ร้านดูเก่าแก่มากร้าน ๑ เราได้ทานอาหารเช้าที่นั่น นั่งที่ร้านก็สามารถมองเห็นเส้นฝั่งทะเลได้

ฉันอาจจะบ้าแล้ว แม้แต่มองเห็นทะเล ฉันก็นึกถึงดนุน