บทที่ 170 คนที่ฉันพบคือจรณ์

ดูเหมือนโรศนีรู้ตัวว่าฉันกำลังมองเธออยู่ ก็หันมาทางฉัน “มองอะไร ท่านก็เป็นแม่ของฉันนะ!”

“ก่อนหน้านี้คุณยังร้อนใจจะปิดเครื่องช่วยหายใจอยู่เลยนะคะ?”

ฉันเปิดเผยความรู้สึกกับเธออย่างโปร่งใส

สีหน้าของโรศนีเปลี่ยนไปไม่เป็นเช่นปกติ ฮึดฮัดอยู่ช

บทที่ 171 เธออยู่บ้านฉัน

ฉันไม่ยินยอม อยากเดินตรงเข้าไป แต่ถูกญาติบ้านจันทร์พานิชขัดขวางไว้ด้านนอก

ในหมู่ลูกชายของโรศนีกล่าวเตือน “ถ้าเธอยังยุ่งเรื่องชาวบ้านอีกล่ะก็ ฉันคงจะได้ตีเธอแน่ๆ！”

“ชั่งเถอะ”

เมื่อฉันต้องการพุ่งเข้าไป มีคนมาดึงฉันไว้

ฉันหันหลังกลับไป คาด

บทที่ 172 รอเธอนานเท่าไหร่ก็ไม่เป็นไร

ฉันค่อยๆคิดอย่างรอบคอบ เมื่อคืนนี้ฉันจะวางแผนจะทำงาน ดังนั้นจึงเอาแล็ปท็อปไปที่โรงพยาบาล

จากนั้นวางไว้ที่เก้าอี้ลืมหยิบมาด้วย

เมื่อคืนสติเลอะเลือนอยู่ช่วงนึงคิดอะไรไม่ออก แต่เมื่อคืนฉันไปโรงพยาบาลก็ไม่ได้มีใครเตือนฉันเรื่องแล็ปท็อป