บทที่ 166 เวลาไม่คอยใคร

ตอนนี้ ฉันไม่มีเวลาสนใจปัณฑา

ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาจากด้านหลัง

ฉันยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับ รู้สึกเย็นยะเยือกที่แผ่นหลัง

แต่ธีภพกลับไม่ได้สนใจเลย พูดจบก็หยิบสมุดสเกตซ์ภาพของตัวเองแล้วเดินจากไปเลย

ฉันยืนนิ่งแล้วก็ได้ยินเสี

บทที่ 167 เป็นการสูญเปล่าที่จะรักษาคุณยายของเธอ

เมื่อลงจากเครื่องฉันพบว่าโทรศัพท์ของฉันมีการบันทึกการโทรน้อยมากในหลายวันมากนี้

นอกจากติณณาแล้ว ก็คือบริษัทอสังหาริมทรัพย์

ฉันโทรกลับหาติณณาก่อน เล่าถึงเหตุการณ์หลายวันที่ผ่านมา จากนั้นจึงดทรกลับหาบริษัทอสังหาฯ

พวกเข

บทที่ 168 วันนี้เธอต้องคายเงินออกมา

โรศนีรีบพูดทันที “แต่สถานการณ์ทางการตลาดในปัจจุบันนี้ อย่าพูดถึงสองปีเลย ฉันดูแล้วสิบปีก็ยังย่ำแย่”

“พวกเราไม่สามารถทำเงินได้ถึงหนึ่งล้านต่อเดือนภายในสองปีนี้อย่างแน่นอน”

ทั้งสองคนต่างพูดคนละประโยค

สถานการณ์แน่ชัด-----

ไ