บทที่ 165 คุณแม่ของคุณชื่ออะไร

คำพูดของธีภพนั้นร้ายกาจมากจริงๆ

เขาพูดออกมา ฉันไม่มีทางรับได้เลยอีกด้านหนึ่งก็คิดว่าจะพูดอย่างไรแล้วจากไปเลยดี

ดูเหมือนว่าธีภพจะมองไม่ออกถึงความอึดอัดใจของฉัน พูดต่อว่า “คุณเนี่ยนะ อายุก็ยังน้อย ที่จริงก็นับได้ว่ามีสมอง คิดพัฒนาทักษะความสามา

บทที่ 166 เวลาไม่คอยใคร

ตอนนี้ ฉันไม่มีเวลาสนใจปัณฑา

ฉันรู้สึกได้ถึงสายตาที่จับจ้องมาจากด้านหลัง

ฉันยืนนิ่งอยู่ที่เดิมไม่ขยับ รู้สึกเย็นยะเยือกที่แผ่นหลัง

แต่ธีภพกลับไม่ได้สนใจเลย พูดจบก็หยิบสมุดสเกตซ์ภาพของตัวเองแล้วเดินจากไปเลย

ฉันยืนนิ่งแล้วก็ได้ยินเสี

บทที่ 167 เป็นการสูญเปล่าที่จะรักษาคุณยายของเธอ

เมื่อลงจากเครื่องฉันพบว่าโทรศัพท์ของฉันมีการบันทึกการโทรน้อยมากในหลายวันมากนี้

นอกจากติณณาแล้ว ก็คือบริษัทอสังหาริมทรัพย์

ฉันโทรกลับหาติณณาก่อน เล่าถึงเหตุการณ์หลายวันที่ผ่านมา จากนั้นจึงดทรกลับหาบริษัทอสังหาฯ

พวกเข