บทที่ 132 ผู้หญิงที่ฉันเต็มใจจะสัมผัสมีเพียงเธอคนเดียว

“ดนุนัย?” เสียงที่เปล่งออกไปนั้นเป็นพฤติกรรมที่อยู่ภายใต้จิตใต้สำนึก

ตะโกนเสร็จฉันก็เสียใจ

แต่ชายหนุ่มก็ได้ยินแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉัน ถึงแม้ว่าจะอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวทำให้ฉันไม่สามารถมองเห็นแววตาของเขาได้ แต่กลับได

บทที่ 133 รถชน

ทันทีที่เขาพูด ทุกคนต่างหันมองมาทางพวกเรา

วินาทีต่อมา ทุกคนก็มองเห็นฉัน

จิณณามีสีหน้าที่เลวร้ายที่สุด หล่อนจ้องมองฉันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ หน้าผากเลิกขึ้นเล็กน้อย มือนั้นกำหมัดแน่น แต่ยังคงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “พี่สาว ดนุนัย พวกคุณทำไมถึงมาด้วยกันได้คะ?

บทที่134 หล่อนสิถึงจะเหมาะสมกับตำแหน่งนายหญิงบ้านสุทรรศน์ฯในอนาคต

ถุงลมนิรภัยของรถทั้งคันเด้งออกมา ชายหนุ่มถูกห่อหุ้มด้วยถุงลมนิรภัยอยู่ในรถ ไม่ขยับแม้แต่น้อย

“ดนุนัย!”

ในเวลานั้นฉันตกใจแทบตาย พุ่งตรงเข้าไป ที่ประตูรถของดนุนัย

ชายหนุ่มนั่งตัวตรง ดวงตาทั้งคู่ปิดสนิท บนต