บทที่ 131คุณลืมไปแล้วเหรอ ว่าทำไมเราถึงหย่ากัน

เป็นเพราะช่วงบ่ายฉันไปพบชยพล ทำให้ต้องพักงานบางส่วนไว้ ฉันจึงยุ่งกับการทำงานที่เหลือทั้งหมด

เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกที ท้องฟ้าด้านนอกที่เป็นช่วงเวลาสว่างของวันก็เปลี่ยนเป็นช่วงเย็นแล้ว

ถึงแม้ว่าจากมุมของห้องทำงานจะมองไม่พระอาทิตย์ก

บทที่ 132 ผู้หญิงที่ฉันเต็มใจจะสัมผัสมีเพียงเธอคนเดียว

“ดนุนัย?” เสียงที่เปล่งออกไปนั้นเป็นพฤติกรรมที่อยู่ภายใต้จิตใต้สำนึก

ตะโกนเสร็จฉันก็เสียใจ

แต่ชายหนุ่มก็ได้ยินแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉัน ถึงแม้ว่าจะอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวทำให้ฉันไม่สามารถมองเห็นแววตาของเขาได้ แต่กลับได

บทที่ 133 รถชน

ทันทีที่เขาพูด ทุกคนต่างหันมองมาทางพวกเรา

วินาทีต่อมา ทุกคนก็มองเห็นฉัน

จิณณามีสีหน้าที่เลวร้ายที่สุด หล่อนจ้องมองฉันอย่างจะกินเลือดกินเนื้อ หน้าผากเลิกขึ้นเล็กน้อย มือนั้นกำหมัดแน่น แต่ยังคงยิ้มแล้วเอ่ยว่า “พี่สาว ดนุนัย พวกคุณทำไมถึงมาด้วยกันได้คะ?