บทที่ 130 ในใจอยากจะตอบตกลง แต่ปากกลับพูดคำโกหก

“…”

ที่จริงแล้วรถคันนี้เป็นของดนุนัย

แล้วฉันก็นึกขึ้นได้ว่า ก่อนหน้านี้โกดังของเรือนหอที่ดนุนัยได้ซื้อไว้ตอนแต่งงานกับจิณณา มีรถสปอร์ตอยู่จำนวน มาก

แต่ปกติแล้วแต่ไหนแต่ไรเขาไม่เคยขับ

ปรานต์เห็นฉันไม่ขยับ จึงพูด

บทที่ 131คุณลืมไปแล้วเหรอ ว่าทำไมเราถึงหย่ากัน

เป็นเพราะช่วงบ่ายฉันไปพบชยพล ทำให้ต้องพักงานบางส่วนไว้ ฉันจึงยุ่งกับการทำงานที่เหลือทั้งหมด

เมื่อเงยหน้าขึ้นมาอีกที ท้องฟ้าด้านนอกที่เป็นช่วงเวลาสว่างของวันก็เปลี่ยนเป็นช่วงเย็นแล้ว

ถึงแม้ว่าจากมุมของห้องทำงานจะมองไม่พระอาทิตย์ก

บทที่ 132 ผู้หญิงที่ฉันเต็มใจจะสัมผัสมีเพียงเธอคนเดียว

“ดนุนัย?” เสียงที่เปล่งออกไปนั้นเป็นพฤติกรรมที่อยู่ภายใต้จิตใต้สำนึก

ตะโกนเสร็จฉันก็เสียใจ

แต่ชายหนุ่มก็ได้ยินแล้ว เขาเงยหน้าขึ้นมามองฉัน ถึงแม้ว่าจะอยู่ท่ามกลางความมืดสลัวทำให้ฉันไม่สามารถมองเห็นแววตาของเขาได้ แต่กลับได