บทที่114 ในท้องของฉันเป็นหลานในอนาคตของบ้านสุทรรศน์ฯ

ฉันเจ็บจมูกอย่างมาก

มือบีบจมูกไปด้วย พร้อมกับพร่ำบ่นไปด้วย“ไม่มีตาดูหรือไง เดินไม่ดูคนข้างหลังเลย!”

“ขอโทษด้วย ขอโทษด้วย”

ขณะที่ฉันก้มศรีษะแล้วนวดจมูกด้วยความเจ็บอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงที่นุ่มนวลราวกับสายน้ำ

บทที่ 115จิณณาหายสาบสูญไป

จิณณาคว้ามือของฉันเอาไว้ สายตากลับตกลงไปอยู่ข้างหลังฉัน

ช่วงเวลานั้น ฉันรู้สึกได้ว่ามีสายตาเย็นชาปรากฏที่ด้านหลังของฉัน

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ฉันแน่ใจว่าจิณณายืนเองได้ จึงคลายมือออก พูดโดยไม่หันไปมองว่า“แสดงพอแล้วหรือยัง? ที่นี่ม

บทที่ 116 เธอถูกพวกอันธพาลข่มขืน

ในปีนั้น ฉันถูกวางกับดักให้เป็นคนผลักจิณณาตกเขา เวลานั้นเป็นวีวี่ที่มาหาฉัน บอกว่าต้องการแก้ไขแบบห้องจัด เลี้ยงงานแต่งงาน

เมื่อฉันไปถึง ก็ได้พบกับจิณณา

ต่อมา จิพอณณาได้หายตัวไป วีวี่ไม่ได้มาเป็นพยานให้กับฉัน ฉันไม่มีพยาน...

พอค