บทที่ 113 ความรักสมัยเด็กของดนุนัย

ฉันเกิดความประหลาดใจ

ฉันรู้ว่าบ้านจันทร์มีปัญหา แต่ฉันคิดไม่ถึงว่า จะมาถึงขั้นนี้ได้

ชยานีเห็นฉันมองไปรอบๆ ก็ดึงมือฉันไปพูดว่า“ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย”

บ้านของชยานีนั้นมีขนาดใหญ่ ตอนนี้ข้าวของโดนย้ายออกไปไม่น้อย คนรับ

บทที่114 ในท้องของฉันเป็นหลานในอนาคตของบ้านสุทรรศน์ฯ

ฉันเจ็บจมูกอย่างมาก

มือบีบจมูกไปด้วย พร้อมกับพร่ำบ่นไปด้วย“ไม่มีตาดูหรือไง เดินไม่ดูคนข้างหลังเลย!”

“ขอโทษด้วย ขอโทษด้วย”

ขณะที่ฉันก้มศรีษะแล้วนวดจมูกด้วยความเจ็บอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงที่นุ่มนวลราวกับสายน้ำ

บทที่ 115จิณณาหายสาบสูญไป

จิณณาคว้ามือของฉันเอาไว้ สายตากลับตกลงไปอยู่ข้างหลังฉัน

ช่วงเวลานั้น ฉันรู้สึกได้ว่ามีสายตาเย็นชาปรากฏที่ด้านหลังของฉัน

ไม่ต้องคิดก็รู้ว่าจะเกิดอะไรขึ้น

ฉันแน่ใจว่าจิณณายืนเองได้ จึงคลายมือออก พูดโดยไม่หันไปมองว่า“แสดงพอแล้วหรือยัง? ที่นี่ม