บทที่ 112พวกเราเป็นพี่น้องกันนะ เธอช่วยฉันด้วยเถอะ!

“พี่จรณ์ คุณมาที่นี่ได้ยังไงคะ?”ฉันเอ่ยถาม

“เท้าแพลงน่ะ”จรณ์ยิ้มอย่างขมขื่น“อยากถามว่าที่บ้านเธอมียาแก้ฟกช้ำรึเปล่า”

ในบ้านของฉันมีแต่พลาสเตอร์ติดแผล ยาแก้ปวดหัวและแก้หวัด

ฉันส่ายหน้า“ไม่มีค่ะ แต่ว่าฉันไปซื้อให้นะคะ”

บทที่ 113 ความรักสมัยเด็กของดนุนัย

ฉันเกิดความประหลาดใจ

ฉันรู้ว่าบ้านจันทร์มีปัญหา แต่ฉันคิดไม่ถึงว่า จะมาถึงขั้นนี้ได้

ชยานีเห็นฉันมองไปรอบๆ ก็ดึงมือฉันไปพูดว่า“ไม่เป็นไร ไม่ใช่เรื่องใหญ่อะไรเลย”

บ้านของชยานีนั้นมีขนาดใหญ่ ตอนนี้ข้าวของโดนย้ายออกไปไม่น้อย คนรับ

บทที่114 ในท้องของฉันเป็นหลานในอนาคตของบ้านสุทรรศน์ฯ

ฉันเจ็บจมูกอย่างมาก

มือบีบจมูกไปด้วย พร้อมกับพร่ำบ่นไปด้วย“ไม่มีตาดูหรือไง เดินไม่ดูคนข้างหลังเลย!”

“ขอโทษด้วย ขอโทษด้วย”

ขณะที่ฉันก้มศรีษะแล้วนวดจมูกด้วยความเจ็บอยู่นั้น ก็ได้ยินเสียงที่นุ่มนวลราวกับสายน้ำ