บทที่11ต้องการชีวิตของหล่อน

ตื่นขึ้นมาอีกที ฉันอยู่ในห้องพักพิเศษของผู้ป่วย ภายในห้องมีเพียงผู้หญิงคนหนึ่งอายุราวๆ50กว่าๆ ฉันจำได้ทันที เธอเป็นแม่บ้านของคุณยาย ชื่อ น้าจิล

“น้าจิล…”ฉันเปล่งเสียงเรียกอย่างอ่อนแรง

น้าจิลหันมา เห็นฉันตื่นแล้ว รีบเข้ามาแล้วพูดว่า“คุณอย่าเพิ่งขยับค่

บทที่12 ให้ณิชาแต่งงานไปเถอะนะ

ในเวลาเดียวกันนั้นเองใจของฉันก็มีความหวังเพิ่มมากขึ้น ชยานีพูดว่า“ฉันให้หล่อนมาเอง”

น้ำเสียงของเธอไม่ช้าไม่เร็ว แต่ก็ฟังไม่ออกว่าเธอมีจุดประสงค์อะไร

ฉันแอบมองดูปณัยแว้บหนึ่ง บนหน้าผากของเขาดูเหมือนว่าจะเหงื่อซึมออกมา

พวกเรา4คนเข้าไปในบ

บทที่13 เธอไม่ควรเรียกฉันว่าสามีงั้นเหรอ

พอได้ฟังเรื่องนี้จบ ปณัยยังคงเกี้ยวกราด“ณิชาไม่ได้รับการศึกษาเลี้ยงดูเป็นเรื่องที่ทุกคนต่างก็รู้ดี ให้หล่อนแต่งงานอกไปก็มีแต่จะทำให้บ้านจันทร์เสียหน้านะครับ!”ท้ายที่สุด พูดอีกว่า“ผมไม่เห็นด้วยกับเรื่องไร้สาระแบบนี้!”

ใช่แล้วล่ะ เรื่องนี้แท้ที่