บทที่ 10

บทที่10 เป็นลมล้มลงตรงหน้ารถของเขา

คิดถึงสมัยเด็กกับดนุนัย เพราะว่าไม่มีเงิน จึงไม่สามารถรับช่วยชีวิตได้ ทำอะไรไม่ถูก ฉันทำได้เพียงแค่นั่งไปกับรถพยาบาล

รอจนถึงโรงพยาบาล ฉันจ่ายค่ายาให้จิณณาเสร็จแล้ว คิดอยากจะไปเสียที

มาถึงปากประตู กลับถูกนายตำรวจคนหนึ่งขวางฉันไว้ ที

บทที่ 11

บทที่11ต้องการชีวิตของหล่อน

ตื่นขึ้นมาอีกที ฉันอยู่ในห้องพักพิเศษของผู้ป่วย ภายในห้องมีเพียงผู้หญิงคนหนึ่งอายุราวๆ50กว่าๆ ฉันจำได้ทันที เธอเป็นแม่บ้านของคุณยาย ชื่อ น้าจิล

“น้าจิล…”ฉันเปล่งเสียงเรียกอย่างอ่อนแรง

น้าจิลหันมา เห็นฉันตื่นแล้ว รีบเข้ามาแล้วพูดว่า“คุณอย่าเ

บทที่ 12

บทที่12 ให้ณิชาแต่งงานไปเถอะนะ

ในเวลาเดียวกันนั้นเองใจของฉันก็มีความหวังเพิ่มมากขึ้น ชยานีพูดว่า“ฉันให้หล่อนมาเอง”

น้ำเสียงของเธอไม่ช้าไม่เร็ว แต่ก็ฟังไม่ออกว่าเธอมีจุดประสงค์อะไร

ฉันแอบมองดูปณัยแว้บหนึ่ง บนหน้าผากของเขาดูเหมือนว่าจะเหงื่อซึมออกมา

พวกเรา4ค