บทที่12 ให้ณิชาแต่งงานไปเถอะนะ

ในเวลาเดียวกันนั้นเองใจของฉันก็มีความหวังเพิ่มมากขึ้น ชยานีพูดว่า“ฉันให้หล่อนมาเอง”

น้ำเสียงของเธอไม่ช้าไม่เร็ว แต่ก็ฟังไม่ออกว่าเธอมีจุดประสงค์อะไร

ฉันแอบมองดูปณัยแว้บหนึ่ง บนหน้าผากของเขาดูเหมือนว่าจะเหงื่อซึมออกมา

พวกเรา4คนเข้าไปในบ

บทที่13 เธอไม่ควรเรียกฉันว่าสามีงั้นเหรอ

พอได้ฟังเรื่องนี้จบ ปณัยยังคงเกี้ยวกราด“ณิชาไม่ได้รับการศึกษาเลี้ยงดูเป็นเรื่องที่ทุกคนต่างก็รู้ดี ให้หล่อนแต่งงานอกไปก็มีแต่จะทำให้บ้านจันทร์เสียหน้านะครับ!”ท้ายที่สุด พูดอีกว่า“ผมไม่เห็นด้วยกับเรื่องไร้สาระแบบนี้!”

ใช่แล้วล่ะ เรื่องนี้แท้ที่

บทที่14 เสแสร้งทำเป็นใสซื่อทำไม

เห็นฉันไม่พูดอะไร ดนุนัยเพิ่มแรงกดลงไปที่มืออีก ราวกับจะบดคางของฉันให้แตกยังไงยังงั้น ฉันเจ็บมาก แต่ก็กัดริมฝีปากแน่น ไม่ยอมให้ตัวเองส่งเสียงร้อง

ดนุนัยเห็นว่าฉันไม่พูดอะไร จึงเอ่ยว่า“ณิชา บอกฉันมาเธอหลอกลวงเจ้าของบ้านจันทร์ว่ายังไง ถึงทำให้หล่อนเชื่อเ