บทที่41 เอาอีกไหม?

“คุณ...คุณจะทำอะไร?” เมื่อเห็นลู่ถิงเซียวขึ้นมานั่งข้างคนขับ หนิงซีก็กอดพวงมาลัยไว้แน่นด้วยสีหน้าหวงแหน

ลู่ถิงเซียวพิงหลังเบาะ แววตาเคร่งเครียด

เฮอะ เขาคิดจะทำอะไร?

ทางที่ดีเธออย่ารู้เลยดีกว่า

เวลานี้ท่อนบนของลู่ถิงเซียวเหลือเพียงเสื้อเชิ้ตสีขาวต

บทที่42 ราตรีสวัสดิ์ ผู้หญิงของฉัน

หนิงซีที่โดนแกล้งให้สำลัก โกรธเป็นฟืนเป็นไฟ มองชายหนุ่มตรงหน้าด้วยความรู้สึกเกลียดชัง

“ฮึ...” เห็นท่าทางของลู่ถิงเซียวที่หัวเราะเสียงทุ้มออกมา รอยยิ้มปรากฎอยู่ในแววตา เขาคีบก้นบุหรี่ออกมาจากปาก จากนั้นก็โน้มตัวเข้าไปอีกครั้ง หัวเข้าไปแนบศีรษะไปใกล้ จน

บทที่43 ให้กัดอีกครั้งหนึ่ง

หรืออาจจะพูดได้อีกอย่างหนึ่งว่า เขาไม่เคยเปลี่ยน หากแต่ปิดบังได้แนบเนียน เป็นเธอเองที่ไม่เคยรู้จักนิสัยใจคอของเขามาก่อน

อยู่ๆ หนิงซีก็เหลือบไปเห็นรอยเลือดบนหลังมือของเขา จึงถามขึ้นว่า “ลู่....คุณลู่คะ มือคุณเป็นอะไร?”

ลู่ถิงเซียวเหลือบตาดูรอยฟันเล็กๆ