บทที่ 137 ใกล้จะบ้าเต็มที

วินาทีต่อมา ลู่ถิงเซียวก็ยื่นมือออกไป แล้วผลักประตูออกอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้น เพียงแวบแรกที่เห็นก็ทำให้เขาถึงกับสะดุดกึกอยู่กับที่

ภายในห้องตลบอบอวลไปด้วยบรรยากาศเย็นยะเยือกน่าหวาดเสียว สายตาที่คมกริบราวกับคมมีดพุ่งปราดไปยังลู่จิงหลี่ที่อยู่ข้างๆ “นายเห็นแล้ว

บทที่138โชคดีที่เป็นคุณ

วินาทีถัดจากนั้น หญิงสาวก็ลืมตาขึ้น

สายตาที่หมดหวังแล้วก็กลับแจ่มใสขึ้นมาอีกครั้ง สะท้อนเข้ากับเงาของชายหนุ่มในทันที ทีแรกพร่าเลือนจนนิ่งงันไปชั่วขณะ จากนั้นก็พลันปกคลุมไปด้วยเมฆหมอก กลั่นตัวกลายเป็นหยาดน้ำตา ร่วงพรูลงมาจากดวงตาหยดแล้วหยดเล่า ราวกับว่าไม่มีที่สิ

บทที่ 139 สิ่งที่เป็นความว่างเปล่าล้วนคือสีสัน สิ่งที่เป็นสีสันล้วนคือความว่างเปล่า

“อะไรเหรอ?” ลู่ถิงเซียวประสาทตึงเครียดขึ้นมา

“ผ้าปิดตาอันนั้น...ช่วยปิดตาให้ฉันอีกครั้งได้ไหมคะ?” หนิงซีขอร้องด้วยเสียงแผ่วเบา

ใบหน้าลู่ถิงเซียวดูตกใจขึ้นมาแวบหนึ่ง “เพราะอะไร?”

หนิงซีตอบอ