บทที่ 136 อย่าบอกนะว่าที่อยู่ในห้องคือ...

ครั้งนี้ลู่ถิงเซียวขี้เกียจจะตอบโต้ใครๆ แล้ว เพื่อตัดปัญหาอีกฝ่ายมากวนใจให้เสียเวลาจึงรับคีย์การ์ดไว้ หลังจากนั้นก็ก้าวฉับๆ เดินต่อไป

จูเซี่ยงเฉิงเห็นเขารับไว้แล้ว จึงค่อยโล่งใจขึ้นมาหน่อย แต่ก็ยังกังวลว่าเขาจะไปหรือไม่

ลู่จิงหลี่ทำสีหน้

บทที่ 137 ใกล้จะบ้าเต็มที

วินาทีต่อมา ลู่ถิงเซียวก็ยื่นมือออกไป แล้วผลักประตูออกอย่างรวดเร็ว หลังจากนั้น เพียงแวบแรกที่เห็นก็ทำให้เขาถึงกับสะดุดกึกอยู่กับที่

ภายในห้องตลบอบอวลไปด้วยบรรยากาศเย็นยะเยือกน่าหวาดเสียว สายตาที่คมกริบราวกับคมมีดพุ่งปราดไปยังลู่จิงหลี่ที่อยู่ข้างๆ “นายเห็นแล้ว

บทที่138โชคดีที่เป็นคุณ

วินาทีถัดจากนั้น หญิงสาวก็ลืมตาขึ้น

สายตาที่หมดหวังแล้วก็กลับแจ่มใสขึ้นมาอีกครั้ง สะท้อนเข้ากับเงาของชายหนุ่มในทันที ทีแรกพร่าเลือนจนนิ่งงันไปชั่วขณะ จากนั้นก็พลันปกคลุมไปด้วยเมฆหมอก กลั่นตัวกลายเป็นหยาดน้ำตา ร่วงพรูลงมาจากดวงตาหยดแล้วหยดเล่า ราวกับว่าไม่มีที่สิ