บทที่ 130 เมื่อข้าได้ตายไปแล้ว ต่อให้น้ำท่วมโลกก็ไม่เกี่ยวอันใดกับข้า

ย่ำราตรีท่ามกลางผืนป่าไผ่หนาทึบ

หญิงสาวสองคนยืนประจันหน้ากัน ฝ่ายหนึ่งสวมอาภรณ์สีแดงงดงามยิ่งนัก อีกฝ่ายสวมใส่อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์

ซั่งกวนอิ้งหรงใบหน้าเข้มงวด “เมิ่งฉางเกอ ข้าให้อภัยเพราะเห็นใจที่เจ้าแก้แค้นแท

บทที่ 131 อุบัติเหตุหรือจงใจ

เมื่อหนิงเสวี่ยลั่วเห็นเขาเดินเข้ามาก็รีบเปลี่ยนท่าทีเป็นขวยเขิน “ก็ไม่ใช่เป็นเพราะพี่หรอกเหรอ ทำเอาฉันเหนื่อยไปหมดแล้วเนี่ย!”

“เธอนี่ เห็นๆ อยู่เป็นเธอนั่นแหล่ะที่เอาแต่ยั่วยวนพี่!” ซูเหยี่ยนทำหน้าจนปัญญา จากนั้นก็ชูถุงพลาสติกในมือขึ้น “พี่ซื้อโจ๊กไก่มาให้

บทที่ 132 นี่ก็คือพ่อแม่ของเธอ

“......” หนิงซีงงงวย

บ้าที่สุด เธออุตส่าห์กดไว้อย่างดี อยู่ๆ คุณก็มาผลักฉันออก แล้วก็มองดูเธอเลือดไหลด้วยความสงสาร โรคจิตหรือเปล่า! เล่นละครน้ำเน่าจนติดเป็นนิสัยไปแล้วใช่ไหม?

ถ้าไม่เพราะสถานการณ์ไม่เป็นใจ หนิงซีอยากจะเท้าเอวด่าคนจริงๆ

“เกิดอ