บทที่129 เหมือนนางปีศาจ

ซูเหยี่ยนกับหนิงเสวี่ยลั่วกลับมาที่ห้องแต่งตัว ทั้งสองหน้าตาหดหู่เศร้าสร้อย หนิงเสวี่ยลั่วยืนอยู่หน้าชายหนุ่มอย่างทำอะไรไม่ถูก น้ำตาร่วงแหมะลงมาหยดหนึ่ง

“พี่เหยี่ยนคะ พี่ตำหนิฉันหรือเปล่า? ตำหนิที่ฉันไม่รับข้อเสนอของหนิงซี...”

ซูเหยี่ยนยื่นมือไปปาดน้ำตาให

บทที่ 130 เมื่อข้าได้ตายไปแล้ว ต่อให้น้ำท่วมโลกก็ไม่เกี่ยวอันใดกับข้า

ย่ำราตรีท่ามกลางผืนป่าไผ่หนาทึบ

หญิงสาวสองคนยืนประจันหน้ากัน ฝ่ายหนึ่งสวมอาภรณ์สีแดงงดงามยิ่งนัก อีกฝ่ายสวมใส่อาภรณ์สีขาวบริสุทธิ์

ซั่งกวนอิ้งหรงใบหน้าเข้มงวด “เมิ่งฉางเกอ ข้าให้อภัยเพราะเห็นใจที่เจ้าแก้แค้นแท

บทที่ 131 อุบัติเหตุหรือจงใจ

เมื่อหนิงเสวี่ยลั่วเห็นเขาเดินเข้ามาก็รีบเปลี่ยนท่าทีเป็นขวยเขิน “ก็ไม่ใช่เป็นเพราะพี่หรอกเหรอ ทำเอาฉันเหนื่อยไปหมดแล้วเนี่ย!”

“เธอนี่ เห็นๆ อยู่เป็นเธอนั่นแหล่ะที่เอาแต่ยั่วยวนพี่!” ซูเหยี่ยนทำหน้าจนปัญญา จากนั้นก็ชูถุงพลาสติกในมือขึ้น “พี่ซื้อโจ๊กไก่มาให้