บทที่ 123

จูบเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

หลังจากหนิงซีกลับมาแล้ว เจียงมูเหย่ก็ค่อยโล่งใจ “ทำไมไปนานจัง? ฉันคิดว่าเธอตกส้วมไปแล้วซะอีก”

“น่ากลัวกว่าตกส้วมอีก ตกไปอยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่า!” หนิงซีกระเถิบเข้าชิดโซฟา ใบหน้ายังมีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่

“หมายความว่ายังไง?” เจียงมู่เหย่ขม

บทที่ 124

โง่จนหมดทางเยียวยา

กลางดึก

ที่ปัวจินตี้กง หมายเลข 6

ผมสีทองกำลังเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงเหมือนกับลูกข่าง “บ้าที่สุดๆ...”

เหลยหมิงที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงกันข้าม หาวออกมาทีหนึ่งอย่างรู้สึกจนปัญญา

“นายพูดคำนี้มาสองร้อยห้าสิบแปดครั้งแล้วนะ ตกลงว่าคืนนี้มันเกิดอะ

บทที่ 125

บทที่125 ซาลาเปาน้อยโกรธแล้วนะ

เจียงมู่เหย่ปวดเศียรเวียนเกล้าสุดๆ “แต่ละครที่ฉันกำลังถ่ายอยู่จะทำยังไง...อย่าบอกนะว่าต้องถอนตัว?”

เหลยหมิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็อธิบายว่า

“ไม่ถึงกับต้องถอนตัว ‘เทียนเซี่ย’ เป็นละครย้อนยุค มีฉากใหญ่ๆ ไม่น้อย ใช้ระยะเวลาถ่ายทำค่อน