บทที่ 122

จะคอยหนุนหลังเธอไปตลอดชีวิต

“เอ๊ะ ลู่...ประธานลู่...” จูเซี่ยงเฉิงที่เมื่อครู่นี้ยังตื๊อหนิงซีอยู่ ถึงกับหน้าชาทันที แต่เพียงไม่นานก็เปลี่ยนเป็นหน้าตาประจบสอพลอ

“แม่หนูคนนี้ประธานลู่ก็ถูกใจเหมือนกันเหรอ? ในเมื่อเป็นแบบนี้ งั้นยกให้คุณก่อนเลย!”

ในห้องจัดเลี้ยง แววตาที

บทที่ 123

จูบเพื่อแสดงความเป็นเจ้าของ

หลังจากหนิงซีกลับมาแล้ว เจียงมูเหย่ก็ค่อยโล่งใจ “ทำไมไปนานจัง? ฉันคิดว่าเธอตกส้วมไปแล้วซะอีก”

“น่ากลัวกว่าตกส้วมอีก ตกไปอยู่ท่ามกลางฝูงหมาป่า!” หนิงซีกระเถิบเข้าชิดโซฟา ใบหน้ายังมีความหวาดกลัวหลงเหลืออยู่

“หมายความว่ายังไง?” เจียงมู่เหย่ขม

บทที่ 124

โง่จนหมดทางเยียวยา

กลางดึก

ที่ปัวจินตี้กง หมายเลข 6

ผมสีทองกำลังเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงเหมือนกับลูกข่าง “บ้าที่สุดๆ...”

เหลยหมิงที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงกันข้าม หาวออกมาทีหนึ่งอย่างรู้สึกจนปัญญา

“นายพูดคำนี้มาสองร้อยห้าสิบแปดครั้งแล้วนะ ตกลงว่าคืนนี้มันเกิดอะ