บทที่ 124 โง่จนหมดทางเยียวยา

กลางดึก

ที่ปัวจินตี้กง หมายเลข 6

ผมสีทองกำลังเกลือกกลิ้งอยู่บนเตียงเหมือนกับลูกข่าง “บ้าที่สุดๆ...”

เหลยหมิงที่นั่งอยู่บนโซฟาตรงกันข้าม หาวออกมาทีหนึ่งอย่างรู้สึกจนปัญญา

“นายพูดคำนี้มาสองร้อยห้าสิบแปดครั้งแล้วนะ ตกลงว่าคืนนี้มันเกิดอะไร

บทที่125 ซาลาเปาน้อยโกรธแล้วนะ

เจียงมู่เหย่ปวดเศียรเวียนเกล้าสุดๆ “แต่ละครที่ฉันกำลังถ่ายอยู่จะทำยังไง...อย่าบอกนะว่าต้องถอนตัว?”

เหลยหมิงนิ่งเงียบไปครู่หนึ่ง จากนั้นก็อธิบายว่า

“ไม่ถึงกับต้องถอนตัว ‘เทียนเซี่ย’ เป็นละครย้อนยุค มีฉากใหญ่ๆ ไม่น้อย ใช้ระยะเวลาถ่ายทำค่อนข้างนาน ฉัน

บทที่126 รักเธอมากขึ้นทุกวัน

ผ่านไปสักพัก หนิงซีอาบน้ำเสร็จเรียบร้อยแล้วลงมาจากตึก ก็ทักทายซาลาเปาน้อยเหมือนที่ทำเป็นประจำ

“ฮาย อรุณสวัสดิ์คนเก่ง!”

แต่ซาลาเปาน้อยไม่สนใจใยดีเธอสักนิด ทั้งยังสะบัดหน้าน้อยๆ ไปอีกทางอย่างเย่อหยิ่ง

“เอ่อ...”

ข้างโต๊ะทานอาหาร ลู่ถิงเซีย