บทที่ 71

บทที่71

ลู่หวานหว่านตัวสั่นมองไปรอบๆ กัดฟันเอ่ย “ข้าคืออนุคนโปรดของท่านแม่ทัพเยียลี่ว์ซั่น หากเจ้ากล้าแตะต้องข้า กล้า…”

เยี่ยเม่ยตัดบท “เจ้าลองดูก็ได้ว่า ข้ากล้าหรือไม่”

เยี่ยเม่ยพูดจบก็พุ่งทะลวงกระโจมเข้าไป

ลู่หวานหว่านเข้ามาขวางทาง เล็บคมกางออกมาตะกรุย

บทที่ 72

บทที่72

เยี่ยเม่ยหันหน้ากลับไปมองทหารทัพใหญ่เรือนแสน มุ่งมาเข่นฆ่านาง

อีกทั้งเข้าใกล้ขึ้นทุกที ดูท่าแล้วหากไม่ระวังตัว แค่ฝีเท้าม้าก็สามารถเหยียบนางเละเป็นดินเหนียวได้

เยี่ยเม่ยลูบข้อมือตัวเองครู่หนึ่ง เพิ่งล้มคนไปพันคน ปวดมืออยู่บ้าง มองคนจำนวนมากอีกครั้ง นางไม่มี

บทที่ 73

บทที่73

ระหว่างที่เขาลงมือ สิ่งที่ติดตามดาบมานั้นยังมีพลังเข้มแข็งสายหนึ่ง

กระแสพลังธรรมชาติพุ่งมาจากสี่ด้านแปดทิศ ไม่จางลงเพราะกระบวนท่าดาบสักน้อย ทว่ากระแสพลังเข้มแข็งนี้บีบคั้นเข้ามาอย่างดุดัน ทั้งมากพอให้คนจ้องมอง

เยี่ยเม่ยเพียงแค่ยืนอยู่ข้างกายเป่ยเฉินเสียเยี่