บทที่ 70

บทที่70

“เป่ยเฉินเสียเยี่ยน เจ้า…” รองแม่ทัพใต้บัญชาเยียลี่ว์ซั่นรีบวิ่งเข้ามาข้างกายแม่ทัพตน พยุงตัวแม่ทัพจากนั้นชี้เป่ยเฉินเสียเยี่ยนด้วยโทสะ

องค์ชายสี่จ้องเขาตาไม่กระพริบ สีหน้าผ่อนคลาย รอฟังคำพูดต่อไปของอีกฝ่าย

รองแม่ทัพเห็นสีหน้าผ่อนคลายเช่นนั้น ทว่าไม่รู้เพรา

บทที่ 71

บทที่71

ลู่หวานหว่านตัวสั่นมองไปรอบๆ กัดฟันเอ่ย “ข้าคืออนุคนโปรดของท่านแม่ทัพเยียลี่ว์ซั่น หากเจ้ากล้าแตะต้องข้า กล้า…”

เยี่ยเม่ยตัดบท “เจ้าลองดูก็ได้ว่า ข้ากล้าหรือไม่”

เยี่ยเม่ยพูดจบก็พุ่งทะลวงกระโจมเข้าไป

ลู่หวานหว่านเข้ามาขวางทาง เล็บคมกางออกมาตะกรุย

บทที่ 72

บทที่72

เยี่ยเม่ยหันหน้ากลับไปมองทหารทัพใหญ่เรือนแสน มุ่งมาเข่นฆ่านาง

อีกทั้งเข้าใกล้ขึ้นทุกที ดูท่าแล้วหากไม่ระวังตัว แค่ฝีเท้าม้าก็สามารถเหยียบนางเละเป็นดินเหนียวได้

เยี่ยเม่ยลูบข้อมือตัวเองครู่หนึ่ง เพิ่งล้มคนไปพันคน ปวดมืออยู่บ้าง มองคนจำนวนมากอีกครั้ง นางไม่มี