ตอน 76
เตี้ยนเซี่ย ท่านไม่หิวหรือ
บทที่ 69
บทที่69
ลู่หวานหว่านเห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของเยี่ยเม่ย ก็ไม่เอ่ยขัด นางคาดว่าสตรีเบื้องหน้าก็แค่วางท่าเพื่อข่มขู่ตนเท่านั้น
นางยิ้มเย็นชา เอ่ยว่า “อย่ามาวางท่าเพื่อขู่ข้าเลย ข้าลู่หวานหว่านไม่ใช่คนตกใจง่าย ลงมือ”
สิ้นเสียงนาง เหล่าทหารพุ่งเข้ามาจับคน
เยี
ตอน 77
บทที่ 70
บทที่70
“เป่ยเฉินเสียเยี่ยน เจ้า…” รองแม่ทัพใต้บัญชาเยียลี่ว์ซั่นรีบวิ่งเข้ามาข้างกายแม่ทัพตน พยุงตัวแม่ทัพจากนั้นชี้เป่ยเฉินเสียเยี่ยนด้วยโทสะ
องค์ชายสี่จ้องเขาตาไม่กระพริบ สีหน้าผ่อนคลาย รอฟังคำพูดต่อไปของอีกฝ่าย
รองแม่ทัพเห็นสีหน้าผ่อนคลายเช่นนั้น ทว่าไม่รู้เพรา
ตอน 78
บทที่ 71
บทที่71
ลู่หวานหว่านตัวสั่นมองไปรอบๆ กัดฟันเอ่ย “ข้าคืออนุคนโปรดของท่านแม่ทัพเยียลี่ว์ซั่น หากเจ้ากล้าแตะต้องข้า กล้า…”
เยี่ยเม่ยตัดบท “เจ้าลองดูก็ได้ว่า ข้ากล้าหรือไม่”
เยี่ยเม่ยพูดจบก็พุ่งทะลวงกระโจมเข้าไป
ลู่หวานหว่านเข้ามาขวางทาง เล็บคมกางออกมาตะกรุย