ตอน 74
เตี้ยนเซี่ย ท่านไม่หิวหรือ
บทที่ 67
บทที่67
เป่ยเฉินเสียงเลิกคิ้วสูง
เซี่ยโหวเฉินพุ่งตัวออกจากหน้าต่าง ติดตามไปอย่างว่องไว
หลังจากเขาออกไปแล้ว แม้แต่เงาของผู้มายังไม่เห็นเลยสักน้อย กวาดตามองไปรอบทิศ ขมวดคิ้วกลับเข้าโรงเตี๊ยม มองเป่ยเฉินเสียง “องค์ชายใหญ่ ท่านว่า…”
“คือจิ่วหุน” เป่ยเฉินเสีย
ตอน 75
บทที่ 68
บทที่68
เมื่อเสียงนี้เอ่ยออกมา เวลานี้ลู่จื่อเฟิงตัวสั่นงก หันกลับไปตวาดถามอย่างแตกตื่น “ใคร ใครกัน”
ลู่หวานหว่านมองท่าทางตระหนกของเขาออก สีหน้านิ่งลง ตบบ่าปลอบประโลมเขา เดินออกไปด้านนอกด้วยสีหน้าเย็นชา “เจ้าหลบอยู่ในกระโจม อาหญิงออกไปดูเอง”
ลู่จื่อเฟิงดึงชายเสื้อข
ตอน 76
บทที่ 69
บทที่69
ลู่หวานหว่านเห็นท่าทางมั่นอกมั่นใจของเยี่ยเม่ย ก็ไม่เอ่ยขัด นางคาดว่าสตรีเบื้องหน้าก็แค่วางท่าเพื่อข่มขู่ตนเท่านั้น
นางยิ้มเย็นชา เอ่ยว่า “อย่ามาวางท่าเพื่อขู่ข้าเลย ข้าลู่หวานหว่านไม่ใช่คนตกใจง่าย ลงมือ”
สิ้นเสียงนาง เหล่าทหารพุ่งเข้ามาจับคน
เยี