ตอน 73
เตี้ยนเซี่ย ท่านไม่หิวหรือ
บทที่ 66
บทที่66
เป่ยเฉินเสียงได้ยิน กวาดสายตามองเขา
เมื่อได้ฟังว่ามีข่าวของเยี่ยเม่ย ยามนี้เขาอารมณ์ไม่ดีอย่างเห็นได้ชัด เรียวคิ้วขมวดแน่น “นางอยู่ที่ไหน”
สตรีนางนั้น…
เป็นครั้งแรกในชีวิตที่เขาได้พบสตรีที่เหิมเกริมถึงเพียงนี้ อีกทั้งพูดให้ร้ายแรงหน่อยคือ เขายังเ
ตอน 74
บทที่ 67
บทที่67
เป่ยเฉินเสียงเลิกคิ้วสูง
เซี่ยโหวเฉินพุ่งตัวออกจากหน้าต่าง ติดตามไปอย่างว่องไว
หลังจากเขาออกไปแล้ว แม้แต่เงาของผู้มายังไม่เห็นเลยสักน้อย กวาดตามองไปรอบทิศ ขมวดคิ้วกลับเข้าโรงเตี๊ยม มองเป่ยเฉินเสียง “องค์ชายใหญ่ ท่านว่า…”
“คือจิ่วหุน” เป่ยเฉินเสีย
ตอน 75
บทที่ 68
บทที่68
เมื่อเสียงนี้เอ่ยออกมา เวลานี้ลู่จื่อเฟิงตัวสั่นงก หันกลับไปตวาดถามอย่างแตกตื่น “ใคร ใครกัน”
ลู่หวานหว่านมองท่าทางตระหนกของเขาออก สีหน้านิ่งลง ตบบ่าปลอบประโลมเขา เดินออกไปด้านนอกด้วยสีหน้าเย็นชา “เจ้าหลบอยู่ในกระโจม อาหญิงออกไปดูเอง”
ลู่จื่อเฟิงดึงชายเสื้อข