บทที่60

เยี่ยเม่ยเอ่ยจบ ก็เปิดประตูใหญ่ออก

เดินไปข้างกายเด็กๆด้วยความเร็วแสง อุ้มเด็กห้าคนขึ้น วางพวกเขานอกประตู บุรุษสี่คนนั้นดูไม่ออกว่านางลงมืออย่างไร พวกเด็กๆ หายตัวไปจากคลองจักษุของพวกเขา

“ปัง” เสียงเยี่ยเม่ยปิดประตูดังขึ้น

นางมองบุรุษสี่คน น้ำเสียงเย็นเยียบ

บทที่61

คนพวกนั้นไม่ทันเอ่ยมากความ มองไฟค่อยๆ ลามคลอกตัวเอง

ประตูถูกปิดลงแล้ว ตัดขาดเงาร่างของสตรีผู้นั้นหายไป

นัยน์ตาพวกเขาเต็มไปด้วยความคับแค้น แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรเพื่อตัวเองได้ แม้กระทั่งเอ่ยวาจายังไม่ทัน ซ้ำยังจนปัญญาจะเข้าใจว่า ตนเองในยามนี้เสียใจมากกว่าหรือแค้นเคืองมา

บทที่62

“นี่…” ในใจพวกเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวเกินเปรียบ

หากพานางไปที่ว่าการอำเภอจริงๆ แล้ว คุณชายเกิดเรื่องขึ้นมา พวกเขายังมีทางรอดอีกหรือ

จากนั้นหันมองสายตาเยี่ยเม่ย ตระหนักได้ว่าหากพวกเขาไม่พานางไปยิ่งหมดทางรอด ได้แต่ทำหน้าเศร้า หนุมตัวนำทางไป

เป่ยเฉินเสียเยี่