บทที่59

คนพวกนั้นหันกลับมองสหายที่ตาบอดไปเรียบร้อยแล้ว

หวาดกลัวจนตัวสั่น

ทุกคนมองหน้ากัน หมุนตัวเตรียมหนี แต่คิดไม่ถึงว่า ยังวิ่งไปไม่ทันได้กี่ก้าว จิ่วหุนขยับร่างคล้ายวิญญาณ ปรากฎกายหน้าพวกเขา ปิดทางหนีพวกเขาเอาไว้

เขาเคร่งขรึม ทั้งไม่พูดจา ใช้สายตาเย็นเยือก มองค

บทที่60

เยี่ยเม่ยเอ่ยจบ ก็เปิดประตูใหญ่ออก

เดินไปข้างกายเด็กๆด้วยความเร็วแสง อุ้มเด็กห้าคนขึ้น วางพวกเขานอกประตู บุรุษสี่คนนั้นดูไม่ออกว่านางลงมืออย่างไร พวกเด็กๆ หายตัวไปจากคลองจักษุของพวกเขา

“ปัง” เสียงเยี่ยเม่ยปิดประตูดังขึ้น

นางมองบุรุษสี่คน น้ำเสียงเย็นเยียบ

บทที่61

คนพวกนั้นไม่ทันเอ่ยมากความ มองไฟค่อยๆ ลามคลอกตัวเอง

ประตูถูกปิดลงแล้ว ตัดขาดเงาร่างของสตรีผู้นั้นหายไป

นัยน์ตาพวกเขาเต็มไปด้วยความคับแค้น แต่ก็ไม่สามารถทำอะไรเพื่อตัวเองได้ แม้กระทั่งเอ่ยวาจายังไม่ทัน ซ้ำยังจนปัญญาจะเข้าใจว่า ตนเองในยามนี้เสียใจมากกว่าหรือแค้นเคืองมา