บทที่341

เยี่ยเม่ยดื่มน้ำชาจนหมดจอก จากนั้นไม่นานนางรู้สึกเจ็บหน้าอก

นางขมวดคิ้วทนความเจ็บปวดไว้ เปิดกาน้ำชาดมดูก็ไม่มีกลิ่นอะไร ดูท่าจะเป็นพิษไร้สีไร้กลิ่น

ใครกันที่วางยาพิษนาง

ไม่ช้าในห้วงสมองนางคิดถึงสาวใช้ที่ยังจับตัวไม่ได้ขึ้นมา คนของซือถูเฉียงอย่างนั้นหรื

บทที่342

ซือหม่าหรุ่ยรู้สึกลนลานแทบแย่ เมื่อเปิดประตูออกไปเห็นคนสองคนที่สีหน้าร้อนรน

ซือหม่าหรุ่ยมุ่นคิ้ว เริ่มพยายามหาเหตุผลเอ่ย “นางถูกพิษหงอนกระเรียนแดง! ยังดีที่ข้ามียาถอนพิษร้อยชนิดอยู่เม็ดนึง ให้นางกินไปแล้ว แต่ว่าพวกท่านก็คงรู้พิษชนิดนี้ร้ายกาจมาก เกรงว่านางต้องนอนบนเตียงไปอีกห

บทที่343

ฮ่องเต้ทรงใช้พระเนตรนิ่งขรึมมองนาง ตรัสถามว่า “อย่างนั้น เพราะอะไรข้าต้องปล่อยให้เจ้าไปด้วย เหยาฉือ เจ้าเป็นอัจฉริยะหญิงอันดับหนึ่งของเป่ยเฉิน ข้าเชื่อว่าเจ้าเองก็เป็นสตรีที่ฉลาด!”

มู่หรงเหยาฉือฟังแล้ว พลันมุ่นคิ้ว มองนายเหนือหัวอย่างระวัง กำมือที่อยู่ในแขนเสื้อแน่น “ฝ่าบาทก็