บทที่339

“อืม!” เยี่ยเม่ยเองก็ไม่ลังเล ก้าวเท้ากว้างๆ เข้าไปในห้องกูเยว่อู๋เหิน

ยามนี้เขากำลังนั่งลิ้มรสชา เมื่อเห็นเยี่ยเม่ย เขาก็ยกมือขึ้น เป็นสัญญาณให้เยี่ยเม่ยนั่งลง ไม่ถามสาเหตุการมาของนาง รอให้เยี่ยเม่ยเอ่ยปากเอง

เยี่ยเม่ยเองก็ไม่เกรงใจ เดินตรงเข้าไปนั่งตรงข้ามเขา ริ

บทที่340

คนเฉยชารักสันโดษอย่างกูเยว่อู๋เหินไม่เพียงไม่ปฏิเสธ ซ้ำยังเอ่ยประโยคที่ค่อนข้างหยาบโลนออกมาด้วยเสียงเรียบๆ “ข้าไม่ถือสาที่จะนอนห้องเจ้า ในเมื่อต้องการเล่นให้สมบทบาท ร่วมเรียงเคียงหมอนก็ทำได้”

เยี่ยเม่ยหมดคำพูด

นางคร้านจะแปลกใจแล้ว บุรุษที่ดูเหมือนเย็นช

บทที่341

เยี่ยเม่ยดื่มน้ำชาจนหมดจอก จากนั้นไม่นานนางรู้สึกเจ็บหน้าอก

นางขมวดคิ้วทนความเจ็บปวดไว้ เปิดกาน้ำชาดมดูก็ไม่มีกลิ่นอะไร ดูท่าจะเป็นพิษไร้สีไร้กลิ่น

ใครกันที่วางยาพิษนาง

ไม่ช้าในห้วงสมองนางคิดถึงสาวใช้ที่ยังจับตัวไม่ได้ขึ้นมา คนของซือถูเฉียงอย่างนั้นหรื