บทที่338

ลู่หวานหว่านเข้าใจว่าเฮ่อเหลียนเฮ่าเยว่เป็นคนดี แต่ถึงเป็นคนดี นางก็ไม่อาจใจอ่อนเพราะเหตุนี้ ที่นางเดินมาถึงจุดนี้ได้ล้วนเป็นเพราะเยี่ยเม่ยทำร้าย

หากมิใช่เพราะเยี่ยเม่ย พี่ชายกับพี่สะใภ้นางก็ไม่มีทางเกิดเรื่อง นางก็จะไม่สิ้นไร้ไม้ตอกเช่นนี้

หากมิใช่เพร

บทที่339

“อืม!” เยี่ยเม่ยเองก็ไม่ลังเล ก้าวเท้ากว้างๆ เข้าไปในห้องกูเยว่อู๋เหิน

ยามนี้เขากำลังนั่งลิ้มรสชา เมื่อเห็นเยี่ยเม่ย เขาก็ยกมือขึ้น เป็นสัญญาณให้เยี่ยเม่ยนั่งลง ไม่ถามสาเหตุการมาของนาง รอให้เยี่ยเม่ยเอ่ยปากเอง

เยี่ยเม่ยเองก็ไม่เกรงใจ เดินตรงเข้าไปนั่งตรงข้ามเขา ริ

บทที่340

คนเฉยชารักสันโดษอย่างกูเยว่อู๋เหินไม่เพียงไม่ปฏิเสธ ซ้ำยังเอ่ยประโยคที่ค่อนข้างหยาบโลนออกมาด้วยเสียงเรียบๆ “ข้าไม่ถือสาที่จะนอนห้องเจ้า ในเมื่อต้องการเล่นให้สมบทบาท ร่วมเรียงเคียงหมอนก็ทำได้”

เยี่ยเม่ยหมดคำพูด

นางคร้านจะแปลกใจแล้ว บุรุษที่ดูเหมือนเย็นช