บทที่325

ซือหม่าหรุ่ยพลันสะอึกไป กระบอกตานางร้อนผ่าว ยื่นมือออกไปกอดเยี่ยเม่ย

เยี่ยเม่ยตบบ่านางเบาๆ น้ำเสียงกลับมานิ่งเหมือนเคย เอ่ยว่า “เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่เป็นไร! อย่างไรซะ นี่ก็เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น”

หากเพิ่งจะเริ่มต้น นางยังรับไม่ไหว หนทางภายหน้าจะเดินไปอย่างไร

บทที่326

ในระหว่างที่เยี่ยเม่ยกำลังเตรียมความระวังมากขึ้น โคมไฟบนโต๊ะภายในห้องพลันสว่างวาบ

เยี่ยเม่ยมองเห็นใบหน้าคุ้นเคย

ส่วนคนผู้นั้นก็กำลังมองนางเงียบๆ ความซึมเศร้าบนหน้าเขาไม่ด้อยไปกว่าเยี่ยเม่ยเลย ทั้งยังดูมีความเสียใจอยู่บ้าง ดวงตาแดง ท่าทางอยู่ในอารมณ์จมดิ่ง

บทที่327

ทุกอย่างไม่เหมือนจากตอนเริ่มต้นที่เยี่ยเม่ยเป็นฝ่ายรอถูกกระทำ รวมถึงมีท่าทางไม่ยี่หระของนาง

ทว่าในเวลานี้ คล้ายนางมีพลังมุ่งมั่นเอาชนะกระแสหนึ่งแผ่พุ่งออกมา เขามองเห็นประกายคมกริบภายในดวงตาของเยี่ยเม่ย นางเริ่มส่งสัญญาณเตือนเขา ในฐานะขุนนางเขาก็ตระหนักได้ถึงความเป