บทที่324

ในเวลาที่รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นนั้นเอง น้ำตาที่เอ่อล้นของเยี่ยเม่ย ยิ่งไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป

นางจับสาบเสื้อจิ่วหุน ร้องไห้อยู่นาน

จนกระทั่งเวลาผ่านไปชั่วยามกว่า อารมณ์ของนางสงบลงแล้ว แต่ยังคงสะอื้นอยู่ ในเวลานี้จิ่วหุนค่อยเอ่ยปากว่า “เสียใจมากใช่ไหม”

บทที่325

ซือหม่าหรุ่ยพลันสะอึกไป กระบอกตานางร้อนผ่าว ยื่นมือออกไปกอดเยี่ยเม่ย

เยี่ยเม่ยตบบ่านางเบาๆ น้ำเสียงกลับมานิ่งเหมือนเคย เอ่ยว่า “เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่เป็นไร! อย่างไรซะ นี่ก็เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น”

หากเพิ่งจะเริ่มต้น นางยังรับไม่ไหว หนทางภายหน้าจะเดินไปอย่างไร

บทที่326

ในระหว่างที่เยี่ยเม่ยกำลังเตรียมความระวังมากขึ้น โคมไฟบนโต๊ะภายในห้องพลันสว่างวาบ

เยี่ยเม่ยมองเห็นใบหน้าคุ้นเคย

ส่วนคนผู้นั้นก็กำลังมองนางเงียบๆ ความซึมเศร้าบนหน้าเขาไม่ด้อยไปกว่าเยี่ยเม่ยเลย ทั้งยังดูมีความเสียใจอยู่บ้าง ดวงตาแดง ท่าทางอยู่ในอารมณ์จมดิ่ง