บทที่323

เมื่อมีดเสียบแทงผ่านเข้าร่างเป่ยเฉินเสียเยี่ยน เยี่ยเม่ยก็ชะงักงัน นางคิดไม่ถึงเลยว่าเขาจะไม่ยอมหลบ

มีดสั้นแทงเข้าไปไม่ถึงครึ่งชุ่น เลือดก็ไหลออกมาทำให้ชุดสีแดงของเขาเปียกชื้น นางคิดไม่ถึงว่าเขาจะไม่หลบ เช่นเดียวกับเป่ยเฉินเสียเยี่ยนที่คิดไม่ถึงว่านางจะใช้มีดแทงหั

บทที่324

ในเวลาที่รับรู้ได้ถึงความอบอุ่นนั้นเอง น้ำตาที่เอ่อล้นของเยี่ยเม่ย ยิ่งไม่อาจควบคุมได้อีกต่อไป

นางจับสาบเสื้อจิ่วหุน ร้องไห้อยู่นาน

จนกระทั่งเวลาผ่านไปชั่วยามกว่า อารมณ์ของนางสงบลงแล้ว แต่ยังคงสะอื้นอยู่ ในเวลานี้จิ่วหุนค่อยเอ่ยปากว่า “เสียใจมากใช่ไหม”

บทที่325

ซือหม่าหรุ่ยพลันสะอึกไป กระบอกตานางร้อนผ่าว ยื่นมือออกไปกอดเยี่ยเม่ย

เยี่ยเม่ยตบบ่านางเบาๆ น้ำเสียงกลับมานิ่งเหมือนเคย เอ่ยว่า “เจ้าวางใจเถอะ ข้าไม่เป็นไร! อย่างไรซะ นี่ก็เพิ่งจะเริ่มต้นเท่านั้น”

หากเพิ่งจะเริ่มต้น นางยังรับไม่ไหว หนทางภายหน้าจะเดินไปอย่างไร