บทที่ 25

บทที่25

คนทั้งหมดมองหน้าสบตากัน

มองแผ่นหลังเยี่ยเม่ยเดินเข้าห้องไป องครักษ์ผู้หนึ่งเดินมาข้างกายเจ้าเมืองหลิน เอ่ยถาม “ท่านเจ้าเมือง ให้นางเข้าไปแบบนี้ นี่…”

ความจริงที่เขาอยากถามคือ ทำแบบนี้ปลอดภัยหรือเปล่า

เจ้าเมืองหลินเห็นเยี่ยเม่ยเดินเข้าไปแล้วจึงปิด

บทที่ 26

บทที่26

“ดังนั้นเล่า ท่านมาหาข้าทำไม มาเพื่อให้ข้าดูท่านแสดงละครเสียใจสิ้นหวัง?” สีหน้าของเยี่ยเม่ยยังคงเป็นความเสียดสีตั้งแต่แรกเริ่ม ทั้งยังส่งสายตาประเมินมองเป่ยเฉินอี้ตั้งแต่หัวจรดเท้า

นางถามแกมขบขันแต่ไม่ขำว่า “หรือว่าข้าสมควรถามอี้อ๋องว่า สรุปแล้วท่านคิดทำอะไรกันแน่ ท่านวางแผนอ

บทที่ 27

บทที่27

เยี่ยเม่ยฟังแล้วหันไปมองซือถูเฉียงด้วยสายตาแปลกประหลาด

ถามขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “ดังนั้นความหมายของเจ้าคือ เจ้ากลัวถูกข้าตี ถูกข้าตัดนิ้วถึงยอมกินข้าวอย่างนั้นหรือ”

ซือถูเฉียงหันมองอีกฝ่าย

ใบหน้าท่านหญิงยังเปรอะเปื้อนน้ำมูกน้ำตา อีกทั้งดวงตาคู่นั้