บทที่316

รองแม่ทัพกุมหน้า น้ำตาไหลเป็นสองสาย “ข้าน้อยก็สงสัยเช่นกัน!”

สิ่งที่เกิดขึ้นต่างจากความคิดของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง

พวกเขาสนทนากันเสียงไม่เบามาก ดังนั้นพวกเซียวเยว่ชิงล้วนได้ยินชัดเจน

ความจริง พวกเขาเข้าใจจิตใจของศัตรูมาก

ในความเป็นจริงแล้วก่อ

บทที่317

เยี่ยเม่ยไม่พูดจาไร้สาระ นำคนไล่สังหารพวกเฮ่อเหลียนเฮ่าเยว่ ทหารต้ามั่วหลบหนีอย่างอนาถ ถึงแม้ว่าคนตายไม่มาก แต่ว่าทหารม้าหลายพันก็ล้มเป็นศพกองอยู่ที่พื้น

ทหารของเป่ยเฉินยามนี้ยิ่งมองเยี่ยเม่ยด้วยความนับถือ ไม่ว่าเรื่องความสามารถในการจัดการคนพวกนี้ หรือผลในการออกรบของนาง ล้วนท

บทที่318

ความจริงอารมณ์ของเยี่ยเม่ยมิได้ดีไปมากกว่าเป่ยเฉินเสียเยี่ยนนัก

หลังจากนางควบม้าจากมาพร้อมกูเยว่อู๋เหิน ก็หาที่สงบที่หนึ่งลงจากม้ากวาดตามองบุรุษเบื้องหน้า

กูเยว่อู๋เหินก็รีบลงจากหลังม้า ชายเสื้อเขาโบกไสว ลายปักบัวดำบนอาภรณ์ขาวปลอดของเขายิ่งขับเน้นรสนิยมอันสูงล้ำขอ