บทที่315

เยี่ยเม่ยเงียบไป ไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร

เป่ยเฉินเสียเยี่ยนก้าวนำออกมา เดินไปหาเยี่ยเม่ย ท่าทางยังสง่างามสบายอารมณ์ แต่สุดท้ายยังเจือความไม่ยินดีอยู่บ้าง เขาถามขึ้นว่า “ไปไหนมา”

นางออกจากเมืองไม่ล่ำลาสักคำ เขากังวลอยู่หลายวันว่านางจะไปแล้วไม่กลับมาอีก คราวนี้เห็นนา

บทที่316

รองแม่ทัพกุมหน้า น้ำตาไหลเป็นสองสาย “ข้าน้อยก็สงสัยเช่นกัน!”

สิ่งที่เกิดขึ้นต่างจากความคิดของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง

พวกเขาสนทนากันเสียงไม่เบามาก ดังนั้นพวกเซียวเยว่ชิงล้วนได้ยินชัดเจน

ความจริง พวกเขาเข้าใจจิตใจของศัตรูมาก

ในความเป็นจริงแล้วก่อ

บทที่317

เยี่ยเม่ยไม่พูดจาไร้สาระ นำคนไล่สังหารพวกเฮ่อเหลียนเฮ่าเยว่ ทหารต้ามั่วหลบหนีอย่างอนาถ ถึงแม้ว่าคนตายไม่มาก แต่ว่าทหารม้าหลายพันก็ล้มเป็นศพกองอยู่ที่พื้น

ทหารของเป่ยเฉินยามนี้ยิ่งมองเยี่ยเม่ยด้วยความนับถือ ไม่ว่าเรื่องความสามารถในการจัดการคนพวกนี้ หรือผลในการออกรบของนาง ล้วนท