บทที่317

เยี่ยเม่ยไม่พูดจาไร้สาระ นำคนไล่สังหารพวกเฮ่อเหลียนเฮ่าเยว่ ทหารต้ามั่วหลบหนีอย่างอนาถ ถึงแม้ว่าคนตายไม่มาก แต่ว่าทหารม้าหลายพันก็ล้มเป็นศพกองอยู่ที่พื้น

ทหารของเป่ยเฉินยามนี้ยิ่งมองเยี่ยเม่ยด้วยความนับถือ ไม่ว่าเรื่องความสามารถในการจัดการคนพวกนี้ หรือผลในการออกรบของนาง ล้วนท

บทที่318

ความจริงอารมณ์ของเยี่ยเม่ยมิได้ดีไปมากกว่าเป่ยเฉินเสียเยี่ยนนัก

หลังจากนางควบม้าจากมาพร้อมกูเยว่อู๋เหิน ก็หาที่สงบที่หนึ่งลงจากม้ากวาดตามองบุรุษเบื้องหน้า

กูเยว่อู๋เหินก็รีบลงจากหลังม้า ชายเสื้อเขาโบกไสว ลายปักบัวดำบนอาภรณ์ขาวปลอดของเขายิ่งขับเน้นรสนิยมอันสูงล้ำขอ

บทที่319

ระหว่างที่เยี่ยเม่ยจนคำพูดอยู่นั้น

กูเยว่อู๋เหินเอ่ยคำพูว่า “นอกจาก…”

หืม

เยี่ยเม่ยมองเขา “นอกจากอะไร”

มีคำว่านอกจากนั่นก็หมายความพอหารือกันได้

สีหน้าสงบนิ่งของเขา เอ่ยว่า “นอกจาก เจ้าตาย ขลุ่ยเลานี้ ข้าค่อยเก็บคืนมา”