บทที่314

เหล่าผู้ชมอย่างพวกเขารู้สึกทั้งเหนื่อยทั้งหิวนัก

ในเวลานี้เอง

ทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานด้วยท่าทางลนลาน “แม่ทัพเซียวแย่แล้ว ทหารต้ามั่วบุกโจมตี!”

“อะไรนะ” เซียวเยว่ชิงสีหน้าคล้ำลงทันที

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงก็รีบวิ่งไป เห็นเป่ยเฉินเสียเยี่ยน

บทที่315

เยี่ยเม่ยเงียบไป ไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร

เป่ยเฉินเสียเยี่ยนก้าวนำออกมา เดินไปหาเยี่ยเม่ย ท่าทางยังสง่างามสบายอารมณ์ แต่สุดท้ายยังเจือความไม่ยินดีอยู่บ้าง เขาถามขึ้นว่า “ไปไหนมา”

นางออกจากเมืองไม่ล่ำลาสักคำ เขากังวลอยู่หลายวันว่านางจะไปแล้วไม่กลับมาอีก คราวนี้เห็นนา

บทที่316

รองแม่ทัพกุมหน้า น้ำตาไหลเป็นสองสาย “ข้าน้อยก็สงสัยเช่นกัน!”

สิ่งที่เกิดขึ้นต่างจากความคิดของพวกเขาอย่างสิ้นเชิง

พวกเขาสนทนากันเสียงไม่เบามาก ดังนั้นพวกเซียวเยว่ชิงล้วนได้ยินชัดเจน

ความจริง พวกเขาเข้าใจจิตใจของศัตรูมาก

ในความเป็นจริงแล้วก่อ