บทที่313

ครั้นเห็นสีหน้าอึ้งของเยี่ยเม่ย

เสินเซ่อเทียนกลับลุกขึ้น น้ำเสียงทรงอำนาจกล่าวว่า “ข้ายังมีธุระอื่นอีก ขอตัวก่อน พวกเราต้องได้พบกันอีกแน่!”

เมื่อเอ่ยจบ เขาก็จากไป

เยี่ยเม่ยยังคงถือป้ายเอาไว้ คิดมอบคืนให้เสินเซ่อเทียน แต่นางก็รู้ว่าคงคืนกลับไปไม่สำเร

บทที่314

เหล่าผู้ชมอย่างพวกเขารู้สึกทั้งเหนื่อยทั้งหิวนัก

ในเวลานี้เอง

ทหารนายหนึ่งวิ่งเข้ามารายงานด้วยท่าทางลนลาน “แม่ทัพเซียวแย่แล้ว ทหารต้ามั่วบุกโจมตี!”

“อะไรนะ” เซียวเยว่ชิงสีหน้าคล้ำลงทันที

เขาไม่พูดพร่ำทำเพลงก็รีบวิ่งไป เห็นเป่ยเฉินเสียเยี่ยน

บทที่315

เยี่ยเม่ยเงียบไป ไม่รู้จะตอบกลับอย่างไร

เป่ยเฉินเสียเยี่ยนก้าวนำออกมา เดินไปหาเยี่ยเม่ย ท่าทางยังสง่างามสบายอารมณ์ แต่สุดท้ายยังเจือความไม่ยินดีอยู่บ้าง เขาถามขึ้นว่า “ไปไหนมา”

นางออกจากเมืองไม่ล่ำลาสักคำ เขากังวลอยู่หลายวันว่านางจะไปแล้วไม่กลับมาอีก คราวนี้เห็นนา