บทที่309

เยี่ยเม่ยพบว่ายามเมื่อกำลังภายในอันตื้นเขินของนางถ่ายทอดเข้าไปในกายเขาคล้ายกับก้อนหินจมร่วงสู่มหาสมุทร

ไม่ต้องใคร่ครวญให้มากนางก็รู้ได้ว่า บุรุษเบื้องหน้ามีกำลังภายในล้ำลึกเป็นอย่างยิ่ง หาใช่กำลังภายในอันกระจ้อยร่อยของนางจะช่วยฟื้นฟูให้เขาได้

ดังนั้นจะเอาอย่างไรต่

บทที่310

เยี่ยเม่ย “…”

นางอยากจะชื่นชมความตรงไปตรงมาของบุรุษผู้นี้เหลือเกิน

แต่ว่า ทำไมฟังแล้ว ทำให้คนรู้สึกไม่สบายเอาเสียเลย

นางโยนนกด้านข้างที่ถูกนางยิงตายตัวหนึ่งไปให้เสินเซ่อเทียน น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ สีหน้าไม่ยินดี ท่าทางไม่พอใจเอ่ยนิ่งๆ ว่า “ย่

บทที่311

เมื่อเขาตอบ เยี่ยเม่ยพลันเลิกคิ้ว สายตาเย็นชามองเสินเซ่อเทียน “ท่านรู้จักข้า?”

หลังจากคำถามนี้เอ่ยออกมา สายตาเยี่ยเม่ยที่มองเสินเซ่อเทียนก็เปลี่ยนไปเป็นระวังมากขึ้น

ถึงนางไม่มีโรคหวาดระแวงกลัวถูกทำร้าย แต่ช่วงนี้นางฆ่าคนไปไม่น้อย ดังนั้นไม่อาจไม่ระวัง