บทที่308

“ขอรับ!” เป่ยเจี้ยนเกอรีบจูงม้าออกไป

ด้วยเหตุนี้เขาก็ไม่ทันเห็นรูปโฉมของเยี่ยเม่ย ยิ่งไม่รู้ด้วยซ้ำว่าสิ่งที่จวินซ่างกำลังจับจ้องอยู่นั้น ก็คือเป้าหมายการเดินทางของจวินซ่างในครั้งนี้ด้วย

เฉิงเสี่ยวจวนหาได้เคยพบเยี่ยเม่ยมาก่อน ยามนี้นางกลับเข้าใกล้เสินเซ่อเทียน เมื

บทที่309

เยี่ยเม่ยพบว่ายามเมื่อกำลังภายในอันตื้นเขินของนางถ่ายทอดเข้าไปในกายเขาคล้ายกับก้อนหินจมร่วงสู่มหาสมุทร

ไม่ต้องใคร่ครวญให้มากนางก็รู้ได้ว่า บุรุษเบื้องหน้ามีกำลังภายในล้ำลึกเป็นอย่างยิ่ง หาใช่กำลังภายในอันกระจ้อยร่อยของนางจะช่วยฟื้นฟูให้เขาได้

ดังนั้นจะเอาอย่างไรต่

บทที่310

เยี่ยเม่ย “…”

นางอยากจะชื่นชมความตรงไปตรงมาของบุรุษผู้นี้เหลือเกิน

แต่ว่า ทำไมฟังแล้ว ทำให้คนรู้สึกไม่สบายเอาเสียเลย

นางโยนนกด้านข้างที่ถูกนางยิงตายตัวหนึ่งไปให้เสินเซ่อเทียน น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ สีหน้าไม่ยินดี ท่าทางไม่พอใจเอ่ยนิ่งๆ ว่า “ย่