บทที่310

เยี่ยเม่ย “…”

นางอยากจะชื่นชมความตรงไปตรงมาของบุรุษผู้นี้เหลือเกิน

แต่ว่า ทำไมฟังแล้ว ทำให้คนรู้สึกไม่สบายเอาเสียเลย

นางโยนนกด้านข้างที่ถูกนางยิงตายตัวหนึ่งไปให้เสินเซ่อเทียน น้ำเสียงไม่สบอารมณ์ สีหน้าไม่ยินดี ท่าทางไม่พอใจเอ่ยนิ่งๆ ว่า “ย่

บทที่311

เมื่อเขาตอบ เยี่ยเม่ยพลันเลิกคิ้ว สายตาเย็นชามองเสินเซ่อเทียน “ท่านรู้จักข้า?”

หลังจากคำถามนี้เอ่ยออกมา สายตาเยี่ยเม่ยที่มองเสินเซ่อเทียนก็เปลี่ยนไปเป็นระวังมากขึ้น

ถึงนางไม่มีโรคหวาดระแวงกลัวถูกทำร้าย แต่ช่วงนี้นางฆ่าคนไปไม่น้อย ดังนั้นไม่อาจไม่ระวัง

บทที่312

ทั้งความรวดเร็วและการตอบสนองอย่างว่องไวนี้ทำให้ เสินเซ่อเทียนชะงักเล็กน้อย

เขารีบร่นถอยหลัง จึงหลบกระบวนท่าคร่าชีวิตของเยี่ยเม่ยนี้ไปได้ !

สตรีนางนี้เปลี่ยนอารมณ์ไวกว่าพลิกหน้าหนังสือเสียอีก บอกว่าจะลงมือก็ลงมือทันทีก็แล้วไปเถอะ แต่เมื่อลงมือแล้วถึงกับใช้กระบวนท