บทที่304

เหล่าทหารทั้งหลายรีบถอยร่นไปอยู่ในบริเวณที่คิดว่าไม่เป็นอันตราย

ความจริงพวกเขาก็ยืนห่างออกมามากแล้ว ในใจหวังว่าตนจะยืนอยู่ในตำแหน่งที่ปลอดภัย แต่ว่า…คิดถึงวรยุทธ์ของเตี้ยนเซี่ย รวมถึงชื่อเสียงของกูเยว่อู๋เหิน พวกเขาไม่รู้ชัดว่าสุดท้ายสถานที่ที่พวกเขาอยู่ จะปลอดภัยจริงหรือปลอ

บทที่305

เวลานี้เป่ยเฉินอี้มาถึงอยู่ก่อนแล้ว

ซือหม่าหรุ่ยและซินเยว่เยี่ยนเห็นเป่ยเฉินอี้สีหน้าของทั้งสองก็ง้ำงอ ซือหม่าหรุ่ยชิงแค่นเสียงหึใส่คำหนึ่ง ประชดประชันว่า “ช่างมีบุญเหลือเกิน คนอย่างท่านสมควรตายไวหน่อยถึงจะถูก!”

พูดจบ นางก็หันไปมองการต่อสู้ด้านล่างกำแพ

บทที่306

ริมแม่น้ำหมิง

ตกเย็นในวันตงจื่อ

คนจำนวนไม่น้อยสวมเสื้อผ้าสีหม่นเดินทางมาถึงริมน้ำ ทำการเซ่นไหว้ญาติที่เสียชีวิตไปเพราะสงครามเมื่อสี่ปีก่อน

สายลับของเป่ยเฉินอี้มองผู้คนที่ไปๆ มาๆ เหล่านี้ ยิ่งไม่อาจคลายใจ

ทันทีที่มีคนผู้หนึ่งปรากฏกายพวกเขาก็