บทที่276

เยี่ยเม่ย “…”

นี่มันเรื่องอะไรกันเล่า?! ทำไมเขาเชื่อมโยงมาถึงตรงนี้ได้ เขามีจินตนาการมากเกินไป หรือมีแนวคิดไม่เหมือนนาง หรืออะไรกันแน่

อีกอย่าง สีหน้าอันตรายน่ากลัวของเขานี่หมายความว่าอะไรกันแน่

เสี่ยวกวนได้ยินเป่ยเฉินเสียเยี่ยนถามเช่นนี้ ก็อึ้งไป…

บทที่277

“ไม่!” เยี่ยเม่ยส่ายหน้ารัวๆ

ในเวลานี้ นางร้อนรนเพราะสติปัญญาของตัวเองแล้ว กุมขมับเอ่ยว่า “ข้าไม่ได้หมายความเช่นนั้น ความหมายของข้าคือต่อให้นับรวมกูเยว่อู๋เหินเข้าไปแล้ว ก็มีเพียงแค่สองคนเท่านั้น ไม่ไม่ไม่…”

แม่เจ้าเถอะ!

ไฉนพูดไปพูดมา ยังเป็นเช่นนี้อีก

บทที่278

ดูท่าทางแบบนี้คงเตรียมกลับไปคิดบัญชีนางแล้วแน่

จะว่าไปตอนนี้ก็เป็นเวลาดึกดื่นค่อนคืน อยู่ข้างนอกไม่อาจคิดบัญชีได้สะดวก แต่ว่าหลังจากกลับไปแล้ว เป่ยเฉินเสียเยี่ยนจะทำอย่างไรนะ

เยี่ยเม่ยเริ่มใคร่ครวญอยู่ในใจ

เมื่อนางถามเช่นนี้

น้ำเสียงน่าฟังแ