บทที่27

เยี่ยเม่ยฟังแล้วหันไปมองซือถูเฉียงด้วยสายตาแปลกประหลาด

ถามขึ้นด้วยสีหน้าเย็นชา “ดังนั้นความหมายของเจ้าคือ เจ้ากลัวถูกข้าตี ถูกข้าตัดนิ้วถึงยอมกินข้าวอย่างนั้นหรือ”

ซือถูเฉียงหันมองอีกฝ่าย

ใบหน้าท่านหญิงยังเปรอะเปื้อนน้ำมูกน้ำตา อีกทั้งดวงตาคู่นั้นยังมีน้ำต

บทที่28

เล่าถึงตรงนี้เป่ยเฉินอี้ก็ไอออกมา เขาก้มหน้ามองเลือดในมือ เขาไม่ปล่อยให้เยี่ยเม่ยเห็น เพียงเล่าต่อว่า “เสด็จพี่เสนอว่า หากต้องการให้ปล่อยเจ้าและครอบครัวก็ได้ แต่ต้องเอาราชโองการของอดีตฮ่องเต้และชีวิตของข้ามาแลก ข้ามอบราชโองการให้เขา ทั้งยังดื่มยาพิษต่อหน้าเขา ถึงได้ป้ายคำสั่งจากเขาเพื่อไป

บทที่29

เยี่ยเม่ยชะงักไปชั่วครู่

ผู้นำคือแม่ทัพหลี่ที่เมื่อกลางวันถูกองค์ชายผู้นั้นทำให้ตกใจจนปัสสาวะราด

แสงไฟวิบวับทั่วทั้งสี่ด้านช่วยให้ยามค่ำคืนสว่างไสวขึ้น

เยี่ยเม่ยปรายตามองทุกคน นางยังรักษาท่าทางสบายเหมือนเดิม ไม่รู้สึกว่าสถานการณ์เบื้องหน้าเป็นปัญหา